تبلیغات
سفر کوتاهی به بهشت... - شعر های من!
سه شنبه 30 فروردین 1390  09:51 ب.ظ    ویرایش: - -

شعرام و در ادامه مطلب بخونید و نظرتون رو در باره اش بگید!

                         


بوی مردار...

مدتی است پیچیده در مشام من

بوی تعفن مرداری؟

انگار در این نزدیکی کسی مرده است!

گرچه شک دارم کسی زنده باشد اما

انگار به تازگی کسی مرده است!

هر جا میروم     

             هرجا که هستم

                        هر فکری که میکنم

این بوی بد نمیگزارد آرامم!

در کوچه ها که میرفتم روزی

دیدم دار کردند برسر دیوار  اعلام مرگ کسی!

نزدیک رفتم

          چهره آشنا بود

                    اسم آشنا بود

آری با صد تعجب

انگشت بر دهان ماندم!

این منم...!

کی رفتم که خود نمیدانم؟

اصلا که بود؟ نمیدانم!

ندانسته...ناخواسته

بود شدم و نابود

آری همه چیز از سر نفهمی است

همان به که مرده باشم اگر زندگی است.

         


 قرن ۲۱

۲۱قرن گذشته.

و هوامسموم است

فضا مرگ آلود است

هر باد که میوزد

              بوی مرگ می پیچد

                           آهسته آهسته درعالم احساس

دگر باران حیاتی نمی بارد

مرگ سر تا پایم را گرفته

دگر در سرزمین من صدای غوکی نیست

و پدر پیر شده و آواز نمیخواند در باد

و او شاد نیست

هوای خانه ما سرد است

وسردی اش مرا می آزارد

وجودم را سراپا برف گرفته

ولطافت یک جوانه گندم با من است.

و مرگ تک نوایی است که می پیچد د این خانه.

مرگ خاکستری است

و بویش از لجن بد بو تر است.

مرگ رنگ کابوس است

مرگ رنگ شب است

نه شب ماهی ها بلکه شب گرگ ها

ما مردیم و صدای مرگ را حفظیم

 


تکیه گاه نوجوان

مرگ تنها ترانه است برای کودکی چون من

وتنها تیرگی تکیه گاه نوجوانی است

                                      که بر دیوار شب تکیه زده است

زمستان است

برف تمام تن گرم خانمان را پوشانده است

شب شد وصداها خاموش گشت

وصدای روشنایی قطع شد!

دست کوچک نور کنده شد!

فقر نور

        گرما و زندگی

قحطی عشق و هوای تازه صبح

و نسیمی نیست

و در راه صبح بودم که شب را دیدم

گفتمش تو قاتل صبحی!

و او را در قتلگاه خورشید سر بریدی

او خندید و گفت:

من توئم!


سزاوار است گریستن

غم وجود انسانیت را را گرفته!

و سزاوار است گریستن

افسوس محرمی نیست

                          و باید تقیه کرد.

و تن گرم اشک را به حجابی مستور نمود

و دیدن اشک دیگران را نظاره کرد

ورضایت خوب است

                 از آنچه داری و هستی

گرچه خمود باشی

که لطف حق است

و چنان باش که شکری بر لب.


 مزار

ومن مردم.

صدایم در صداها گم شد

وطنابی از سیاهی دارم زد

بی هوا

          بی غذا

                  بی تحرک

بی سرپناه 

و چراغ ها خاموش اند

و جوانه مرده و سحر غمگین است.

یاس مرده

          لاله مرده

خاک سیاه است

و هوا قرمز شد در غروب سرد تابستان.

رمضان آمد و رفت و نه تنها افطاری نیست

که عید فطری هم نیست.

بر سر مزار خویش می خوانم فاتحه خویش.


شکوفه های احساس

و هوس های رنگ پریده

             شکوفه های احساس را میکشند

و سکوت فضا را می گیرد!

و در آن لحظه تاریکی

که نسیمی نیست با من غمگین

                 


   


نظرات()   

سفر کوتاهی به بهشت...